اصلاح‌طلبان بی‌نهایت راحت طلب و خود‌کم‌بین هستند

به گزارش آفتاب نیوز، آفتاب: روزنامه کیهان روز دوشنبه در ستون یادداشت روز خود نسبت به سخنان محسن امین‌زاده، عضو سازمان مجاهدین انقلاب و عملکرد سایت وابسته به جبهه مشارکت انتقاد کرد. 

در این یادداشت آمده است: پایگاه اطلاع رسانی حزب مشاركت سخنانی از قول معاون وزیر خارجه دولت اصلاحات منتشر كرد كه می توان آن را برای نخستین بار یك جمع بندی فشرده و شسته رفته از مجموعه انتقادهای اصلاح طلبان نسبت به سیاست خارجی دولت اصولگرا به حساب آورد و با این فرض به نقد آن نشست. آنچه «نوروز» از «محسن امین زاده» نقل كرده تقریبا سطر به سطر قابل نقد و خدشه جدی است كه طبعا در این یادداشت مجالی برای آن وجود نخواهد داشت، لیكن بر آن سخنان، منطقی حاكم است كه می‌توان با تمركز بر روی آن اصول انتقاد اصلاح‌طلبان از سیاست خارجی و بویژه دیپلماسی هسته‌ای دولت نهم را كشف كرد و به ارزیابی آن نشست.

کیهان امین‌زاده را یكی از نظریه پردازان اصلاح طلبان در حیطه سیاست خارجی خواند و ادامه داد: روح سخن امین‌زاده بر ایجاد تقابل میان دو نوع دیپلماسی استوار است: آن نوع از دیپلماسی كه او آن را «ماجراجو، پیش بینی‌ناپذیر، پرهزینه و بدون دستاورد» می خواند و در مقابل نوع دیگری از دیپلماسی كه آقای معاون سابق، نماد تام و تمام آن است و مدعی است بی‌هزینه و باحوصله در حال حل و فصل همه معضلات ریشه دوانده در سیاست خارجی ایران بود تا آن‌كه اصولگرایان در رسیدند و...

این یادداشت می‌افزاید: امین‌زاده دیپلماسی دولت نهم را نوعی طرح‌ریزی ماجراجویانه و توام با ریسك بالا می‌داند و در مقابل پیشنهاد می كند كه باید به «اعتمادسازی» پرداخت و «ایران اگر قصد هسته‌ای شدن داشت، ابتدا باید اعتماد جهان را در این باره جلب می‌كرد.» اینجا سوء تفاهمی هست كه برادران اصلاح طلب ما هرگز نتوانستند و نخواسته‌اند آن را حل كنند. واقعیت این است كه در رفتار دیپلماتیك دولت نهم هیچ ماجراجویی در كار نیست، بلكه آنچه هست از این اعتقاد دولت نهم نشأت می‌گیرد كه پیشرفت در جهان فعلی هزینه دارد و هنر دیپلماسی حداقل سازی هزینه‌هاست، ضمنا پیشرفت با هزینه صفر- كه اصلاح‌طلبان ادعای آن را دارند- تنها یك افسانه خنده‌دار است. دوستان اصلاح طلب در طول دوران مسئولیت خود به بهانه هایی چون اعتمادسازی و ارتقای روابط تمام فناوری سیكل سوخت در ایران را به حال تعلیق درآوردند و در ازای آن تنها «مذاكره» دریافت كردند!

کیهان یكی از اشتباهات بسیار فاحش دیپلمات‌های اصلاح‌طلب را این‌گونه عنوان می‌کند: اصلاح‌طلبان همواره از همه آنچه می‌توان آن را سیاست خارجی نامید، به مقادیری بگو و بخند، خوش و بش، تعارفات و مسافرت خارجی بسنده كرده بودند و به همین دلیل است كه حالا «اخم آمریكا» را هزینه بزرگ می‌نامند. آنچه آقایان «هنجارپذیری» می‌نامند و خود جداً به آن معتقد بودند جز این نبود كه هژمونی مسلط و چالش‌ناپذیری و شكست‌ناپذیری آمریكا در عرصه روابط بین‌الملل را دربست بپذیرند و به سقف تعیین شده توسط غرب برای پیشرفت ایران قانع باشند. روشن است كه به این معنا دولت نهم كاملا هنجارناپذیر است چون اساسا به هنجارهایی كه هدف آنها حفظ و تثبیت برتری آمریكا در روابط بین الملل بوده عقیده‌ای ندارد. اما به معنایی دیگر دولت نهم كاملا پیش‌بینی‌پذیر و تابع هنجارهاست.  

کیهان با اشاره به این‌که « حتی یك مورد از عدم پای بندی ایران به معاهده عدم اشاعه یافت نشده» می‌گوید: آقای امین‌زاده، ایران را هنجارناپذیر می‌خواند. بی‌آن‌كه اشارتی به زورگویی آمریكا بكند. البته روشن است كه مقصود آقای دیپلمات از هنجارناپذیری همین است كه دولت نهم تصور كرده آمریكا را هم می توان شكست داد و حق خود را از حلقوم جهانخواران بیرون كشید و حال آن‌كه چنین دیدگاهی هرگز نمی‌تواند در ذهن شرطی شده یك دیپلمات اصلاح‌طلب جایی داشته باشد.
نكته دیگری كه آقای امین زاده در مونولوگ درون سازمانی خود بر آن پای فشرده این است كه دولت نهم «این همه هزینه» را در ازای دستاوردی بسیار اندك بر كشور تحمیل كرده است. امین‌زاده البته نمی گوید مقصودش از «هزینه فراوان»- به جز هزینه بزرگ (؟!) اخم آمریكا كه به آن پرداختیم- چیست. اگر مقصود چند قطع‌نامه صادر شده تا به حال است كه هم اندك تاملی در محتوای قطع‌نامه ها و هم نگاهی گذرا به مجموعه آنچه غربی‌ها خود درباره بی‌محتوا و ضعیف بودن قطع‌نامه‌ها و وجود مشكلات اساسی در گروه 1+5 برای صدور قطع‌نامه‌های با خاصیت به دلیل ترس از شكست اجماع گفته و نوشته‌اند نشان میدهد این قطع‌نامه‌ها فاقد حداقل توان برای تأثیرگذاری بر اراده جمهوری اسلامی و تحمیل هزینه كلان بر آن است و هدف از صدور آنها تنها تأثیرگذاری بر فضای داخلی ایران و ایجاد رعب در دل امثال آقای امین زاده بوده است.

این یادداشت ادامه داد: یك تفاوت مهم دولت نهم با مدعیان اصلاحات این است كه این دولت احترام و دستاورد را در سفر خارجی، عكس یادگاری و تیتر روزنامه‌ها و ثبت سال در مجمع عمومی سازمان ملل نمی‌داند بلكه آنچه برای آن مهم است امتیازی است كه طرف مقابل پای میز، واقعاً حاضر به واگذاری آن شده است. آقای امین زاده لابد خوب می‌دانند كه اكنون چه پیشنهادهایی روی میز ایران است كه اگر تنها گوشه چشمی به آنها نشان دهد، همه این سر و صدا كه ایشان آن را هزینه‌های بزرگ می‌خواند یك شبه دود می‌شود و به هوا می‌رود. آنچه اكنون غربی‌ها حاضرند بر سر آن با ایران معامله كنند چیزی است كه اگر كار به دست آقایان اصلاح‌طلب باقی بود، صد سال دیگر هم امكان ارائه شدن آن به ایران وجود نداشت. حداقل كاری كه دولت نهم انجام داده و اصلاح‌طلبان هرگز توان آن را نداشتند این است كه محتوای پیشنهادهای غربی‌ها را اساساً دگرگون كرده و آن را به سطحی بسیار فراتر از آنچه دیپلمات‌های اصلاح‌طلب آن را سطح مطلوب می‌خواندند ارتقا داده است.

کیهان اصلاح‌طلبان را راحت‌ طلب ارزیابی کرد و افزود: اصلاح‌طلبان بی‌نهایت خود كم‌بین و راحت طلب بود و به همین دلیل لبخند غربی‌ها را دستاورد می‌دانست و آماده بود همه چیز را تعطیل كند تا مبادا آمریكا دلخور شود. به بركت تدبیر صاحب این ملك آن دیدگاه‌ها البته مجال غلبه پیدا نكرد ولی اكنون دیدن اینكه جماعتی با كارنامه‌ای حاوی اقسام وادادگی‌ها در پی حساب‌كشی از دولتی هستند كه آمریكا را تا مرز استیصال كشانده، در جای خود محل تامل فراوان دارد.