اكونوميست و بازي هسته اي ايران
۱۸:۱۱
۱۳۸۴/۰۵/۳۰
به گزارش آفتاب نیوز، 
اكونوميست نوشت: حكومت جديد ايران توانسته خود را در جايگاه متهم در مقابل شوراي امنيت سازمان ملل قرار دهد از جمله دلايل اتهام ايران اينهاست:
1- از سرگيري فرآوري اورانيوم (ucf اصفهان):
2- شكستن مهر و مومهاي آژانس بين المللي انرژي اتمي بر تأسيسات ايران؛
3- شكستن يك دور مذاكرات با سه كشور اروپايي در مورد تعليق فعاليتهاي مربوط به اورانيوم و پلوتونيوم (دو ماده اي كه مي تواند در ساخت بمب استفاده شود).
اكونوميست سپس اين سؤال را مطرح مي كند كه علي رغم آنكه آژانس در قطعنامه اي از ايران خواسته تا تمام فعاليتهايش را متوقف كند، چه فرصتهايي در حال حاضر براي محدود كردن بلند پروازيهاي هسته اي ايران وجود دارد؟
اكونوميست مي افزايد: بعد از اينكه ايران پيشنهادهاي اروپا را رد كرد، رئيس جمهور احمدي نژاد گفت كه ايران طرحهايي براي شكستن بن بست دارد و علي لاريجاني نيز تأكيد كرد كه فرآوري ايران هرگز متوقف نخواهد شد و در مذاكرات آينده، محور گفتگوها در مورد غني سازي نطنز خواهد بود.
به اعتقاد اكونوميست در مورد فرستادن پرونده ي ايران به شوراي امنيت دو فرصت وجود دارد؛ يكي روسيه و ديگري چين كه با داشتن حق وتو مي توانند مانع از اعمال تحريمها عليه ايران شوند كه اين تحريمها نيز مي توانند طيفي از تحريمها از قبيل ممنوع كردن ويزاي كساني كه درگير برنامه هسته اي هستند تا تحريمهاي اقتصادي را در بر بگيرد. اكونوميست در ادامه مي نويسد: ارجاع پرونده هسته اي ايران به شوراي امنيت سازمان ملل تنها راه چاره نيست و بلكه تنها راه برخورد با ايران در صورت شكست مذاكره، براي متوقف كردن برنامه هاي تسليحات هسته اي ايران، محاصره دريايي ايران براساس طرح امنيتي فراگير به رهبري آمريكا مي باشد. امّا چيزي كه به نظر اكونوميست اين گزينه را با مشكل مواجه مي سازد، عدم همكاري كامل همسايگان ايران با آمريكا است. اكونوميست در پايان مي نويسد در حال حاضر، سياست ايران آن است كه با جدايي بين اروپا و آمريكا، حمايت اروپا از خود را تقويت كند.
ناظران سياسي معتقدند كه ظاهراً در روزهاي اخير اين سياست ايران (يعني استفاده از اختلافات تاكتيكي بين اروپا و آمريكا) ديگر از بين رفته باشد و استراتژي جلب همكاريهاي بين المللي ايران براي رفع نيازهاي فن آوري هسته اي ايران نيز با مشكل مواجه شده است چرا كه روسيه قبل از همه به اروپاييها پيوست و برخلاف انتظار دولت جديد ايران، حرف اروپاييها را تكرار كرد و ايران را به تعليق فعاليتهاي هسته اي اش بدون هيچ گونه حمايتي فرا خواند. غير متعهدها نيز در نهايت با اروپا درخصوص قطعنامه به اجماع نظر رسيدند و خلاصه، حال نوبت به همسايگان رسيده كه اغلب يا به شدت عقب مانده هستند و از وضعيت مطلوبي برخوردار نيستند و يا اينكه مانند كشورهاي عربي به شدت به غرب به خصوص به آمريكا وابسته هستند و سياستهايشان تحت تأثير حضور آمريكا در منطقه قرار دارد و به نظر نمي رسد كه در شرايط فعلي- علي رغم احتمالي كه اكونوميست در مورد حمايت آنها از ايران مي دهد- بتوان روي حمايت آنها از ايران حسابي باز كرد.
اكونوميست نوشت: حكومت جديد ايران توانسته خود را در جايگاه متهم در مقابل شوراي امنيت سازمان ملل قرار دهد از جمله دلايل اتهام ايران اينهاست: 1- از سرگيري فرآوري اورانيوم (ucf اصفهان):
2- شكستن مهر و مومهاي آژانس بين المللي انرژي اتمي بر تأسيسات ايران؛
3- شكستن يك دور مذاكرات با سه كشور اروپايي در مورد تعليق فعاليتهاي مربوط به اورانيوم و پلوتونيوم (دو ماده اي كه مي تواند در ساخت بمب استفاده شود).
اكونوميست سپس اين سؤال را مطرح مي كند كه علي رغم آنكه آژانس در قطعنامه اي از ايران خواسته تا تمام فعاليتهايش را متوقف كند، چه فرصتهايي در حال حاضر براي محدود كردن بلند پروازيهاي هسته اي ايران وجود دارد؟
اكونوميست مي افزايد: بعد از اينكه ايران پيشنهادهاي اروپا را رد كرد، رئيس جمهور احمدي نژاد گفت كه ايران طرحهايي براي شكستن بن بست دارد و علي لاريجاني نيز تأكيد كرد كه فرآوري ايران هرگز متوقف نخواهد شد و در مذاكرات آينده، محور گفتگوها در مورد غني سازي نطنز خواهد بود.
به اعتقاد اكونوميست در مورد فرستادن پرونده ي ايران به شوراي امنيت دو فرصت وجود دارد؛ يكي روسيه و ديگري چين كه با داشتن حق وتو مي توانند مانع از اعمال تحريمها عليه ايران شوند كه اين تحريمها نيز مي توانند طيفي از تحريمها از قبيل ممنوع كردن ويزاي كساني كه درگير برنامه هسته اي هستند تا تحريمهاي اقتصادي را در بر بگيرد. اكونوميست در ادامه مي نويسد: ارجاع پرونده هسته اي ايران به شوراي امنيت سازمان ملل تنها راه چاره نيست و بلكه تنها راه برخورد با ايران در صورت شكست مذاكره، براي متوقف كردن برنامه هاي تسليحات هسته اي ايران، محاصره دريايي ايران براساس طرح امنيتي فراگير به رهبري آمريكا مي باشد. امّا چيزي كه به نظر اكونوميست اين گزينه را با مشكل مواجه مي سازد، عدم همكاري كامل همسايگان ايران با آمريكا است. اكونوميست در پايان مي نويسد در حال حاضر، سياست ايران آن است كه با جدايي بين اروپا و آمريكا، حمايت اروپا از خود را تقويت كند.
ناظران سياسي معتقدند كه ظاهراً در روزهاي اخير اين سياست ايران (يعني استفاده از اختلافات تاكتيكي بين اروپا و آمريكا) ديگر از بين رفته باشد و استراتژي جلب همكاريهاي بين المللي ايران براي رفع نيازهاي فن آوري هسته اي ايران نيز با مشكل مواجه شده است چرا كه روسيه قبل از همه به اروپاييها پيوست و برخلاف انتظار دولت جديد ايران، حرف اروپاييها را تكرار كرد و ايران را به تعليق فعاليتهاي هسته اي اش بدون هيچ گونه حمايتي فرا خواند. غير متعهدها نيز در نهايت با اروپا درخصوص قطعنامه به اجماع نظر رسيدند و خلاصه، حال نوبت به همسايگان رسيده كه اغلب يا به شدت عقب مانده هستند و از وضعيت مطلوبي برخوردار نيستند و يا اينكه مانند كشورهاي عربي به شدت به غرب به خصوص به آمريكا وابسته هستند و سياستهايشان تحت تأثير حضور آمريكا در منطقه قرار دارد و به نظر نمي رسد كه در شرايط فعلي- علي رغم احتمالي كه اكونوميست در مورد حمايت آنها از ايران مي دهد- بتوان روي حمايت آنها از ايران حسابي باز كرد.
ارسال پیام
لینک های مفید